Από τον Όμηρο στον Βάρναλη.

Από τον VASILIOS GAVRILIS

Στα έπη του Ομήρου  ο οίνος αποκαλείται «ηδύς», «ηδύποτο» και «μελίφρων» (γλυκός σαν μέλι).Αποκαλείται και «ευάνωρ», αφού του αναγνωριζόταν η ιδιότητα να ενισχύει τους άνδρες, σε όποια μάχη και αν επρόκειτο να δώσουν, πολεμική η ερωτική, εφόσον βέβαια η χρήση του γίνεται με μέτρο. Σε αντίθετη περίπτωση, επί κραιπάλης, ο οίνος δεν λειτουργεί σαν αφροδισιακό, « γάλα της Αφροδίτης», το αποκαλούσε ο Αριστοφάνης, αλλά σαν υπνωτικό, όπως αναφέρει ο ποιητής Εύηνος σε ένα συμποτικό επίγραμμα.

Λέει λοιπόν ο Όμηρος, απαντώντας στην ερώτηση του Ησίοδου για το τι είναι πιο γλυκό για την ψυχή του ανθρώπου.

«Όταν ευφραίνεται ο κόσμος όλος

κι οι σύντροφοι στο σπίτι ακούνε τον τραγουδιστή

στρωμένοι δίπλα δίπλα σε τραπέζια κατάφορτα ψωμί

και κρέας, και αντλεί κρασί ο Ηνίοχος

το φέρνει και γεμίζει τα ποτήρια,

αυτό, νομίζω, το γλυκύτερο για την ψυχή του ανθρώπου»


Κ. Βάρναλης (1884-1974) «Οι μοιραίοι»

Μες την υπόγεια την ταβέρνα. / μες σε καπνούς και σε βρισιές,

(απάνου στρίγγλιζε η λατέρνα) / όλη η παρέα πίναμε εψές,

εψές, σαν όλα τα βραδάκια, / να πάνε κάτου τα φαρμάκια…».


Καλά κρασιά.

Κάνε Εγγραφή για τις πιο φρέσκες εβδομαδιαίες ιστορίες κρασιού!

Γράψε σχόλιο

Translate »